De laatste loodjes wegen…, Cherbourg – Oostende

Noot vooraf: sorry voor de vertraging van deze publicatie, Zaterdag en zondag zijn besteed aan welkomst, knuffelen, opruimen / in- en uit-pakken, familie vertroetelen, partner en oma – opa danken voor de thuiszorg / opvang van kinderen en kleinkinderen en de vele taken die ze tijdens de reis overnamen.

De stop in Cherbourg kan je een “hit and run” noemen.

• 7.00 u ’s morgens: tankponton, even wachten tot de pompman / havenmeester wakker is en tanks volgooien.
• Aanmeren aan ponton, Hans en Daniel trekken de stad in om te bevoorraden, Jean gaat rusten en ik schrijf een blogje.
• 13.45 u eten in havenrestaurant “’l equipage”, met mooi uitzicht over de haven en prima snelle service
• 14.30 u: nadat we in de watersportwinkel nog naar wat spullen hebben gezocht, vullen we de waterreserve en maken ons klaar om te vertrekken
• 17.18 u vertrekken we omdat Jean in de “Reeds Almanac” (een encyclopedisch werk dat jaarlijks verschijnt met enorme hoeveelheid details, kaartjes, contactgegevens, stroomtabellen, reglementen, getijdentafels enz, enz) met de stroomtabellen en getijden het geschikte moment voor de passage langs het “pointe de Barfleur” (oostelijk punt van de Cotentin) heeft berekend
  • ( https://www.bloomsbury.com/uk/reeds-nautical-almanac-2019-9781472957627/ ) Reeds Nautical Almanac is the indispensable trusted annual compendium of navigational data for yachtsmen and motorboaters, and provides all the information required to navigate Atlantic coastal waters around the whole of the UK, Ireland, Channel Islands and the entire European coastline from the tip of Denmark right down to Gibraltar, Northern Morocco, the Azores and Madeira.

We zetten het grootzeil bij, dat helpt bij een wind die pal achter ons staat. Echt zeilen met die koers is er niet bij, we willen Barfleur stroom mee voorbijgaan. En ja, die stroom duwt mee, we lopen vlot twee tot drie knopen meer dan de snelheid over water.
De uitgestippelde koers zegt genoeg: in rechte lijn naar “Cap Griz Nez” geen tijd verliezen, we ruiken de stal. Die rechte lijn gaat door het TSS (Traffic Separation Scheme: A Traffic Separation Scheme or TSS is a traffic-management route-system ruled by the International Maritime Organization or IMO. The traffic-lanes (or clearways) indicate the general direction of the ships in that zone). Dat wil zeggen: we kunnen een heel stuk probleemloos in de “neutrale” zone tussen de Oostelijke en Westelijke richting varen. Maar dan moet je wel twee keer de Oostelijk route en het verkeer kruisen.

Om 22.00 u nemen Chris en Jean hun wacht op en bereiden zich voor op de nachtelijke eerste oversteek. Voor mij een hele ervaring, nachtvaren deed ik met de Calypso (nog) nooit, het drukke TSS van het “kanaal” oversteken is eveneens een eerste kennismaking. Gelukkig is er de elektronische navigatiehulp (AIS) maar toch is het met twee op de brug vanaf 00.00 u geconcentreerd uitkijken naar en inschatten van het scheepvaartverkeer.
Zo komt het dat we in de langste dag van ’t jaar pas om 2.30 u de collega’s wekken voor hun wacht. We vinden dat we de oversteek zelf moesten klaren en het schip pas overdragen als we in veilig water zijn.
Hans en Daniel laten op hun beurt ons tot 6.30 u slapen en voor de koffie halen we het grootzeil neer, “Elise” vaart te onrustig met 8/9 knopen wind op 180° (“in ’t gat” dus) en getijstroom 1.5 knoop tegen.

Om 12.30u aan de “Colbart SW” stuurt Hans de “Elise” door het verkeer naar “Cap Griz – Nez”. We verbazen ons aan het vistuig dat zelfs in de Traffic “Lane” en dus in volle verkeersweg ligt. We hebben genoeg rommel in de schroef gehad en kijken extra uit.

Willy “démareert”
Om 15.10u zijn we aan Gravelines en helpt het getij ons twee knoop mee. Vanaf dan is er geen houden meer aan: schipper Hans wil naar de thuishaven. Wanneer we rond 17.30u vlak voor de “Zuydcoote”-pas een zeiler voorbijvaren die ons aanroept, is het “Willy – Démarage” (Alias Willy Dendooven (zie eerdere reacties)). Helaas herkent de dekwacht niet meteen het schip en ik sta net te douchen. Pas als ik (schaars gekleed) aan dek kom is het duidelijk dat we een sympathieke zeiler / volger voorbijsteken en vergeet ik tot mijn schande foto’s te nemen van z’n schip in actie onder zeil.

Nadien zal hij bekennen dat hij ook vergat foto’s te nemen van Elise.

Martin achtervolgt!
Zo komt het dat we vroeger dan gedacht om 20.15u Oostende aanlopen. Enthousiast gevolgd door Martin (Merçi Copain) die in opdracht van Robert al vanaf Mariakerke ons met de elektrieke vélo volgt. Artistieke foto’s aan Mariakerke, kiekjes aan de strekdam en het Montgomerydok en buiten adem legt hij het aanmeren vast…

In geen tijd staan er al twee volgers (Martin en Stijn) op het ponton om ons te ondervragen over de tocht en een dichtbij-kijkje te nemen van dame “Elise”.

Nathalie, de dochter van Hans staat op het dakappartement te zwaaien, kleinzoon Nicolas heeft het gevecht tegen de slaap verloren, dus gaat Hans hem even groeten.

Ondanks de vermoeidheid die nu toch begint te wegen, sluiten we de avond af in het “Zeezotje”, stevig en gezellig, zeker als Lieve, de schipperseega met het gezelschap kennis komt maken. Het doet deugd te horen dat we zo op de voet gevolgd zijn. Morgen doen we de “officiële” entrée, dan komen kinderen en kleinkinderen ons “inwaaien”.