Noot vooraf: sorry voor de vertraging van deze publicatie, Zaterdag en zondag zijn besteed aan welkomst, knuffelen, opruimen / in- en uit-pakken, familie vertroetelen, partner en oma – opa danken voor de thuiszorg / opvang van kinderen en kleinkinderen en de vele taken die ze tijdens de reis overnamen.

De stop in Cherbourg kan je een “hit and run” noemen.

• 7.00 u ’s morgens: tankponton, even wachten tot de pompman / havenmeester wakker is en tanks volgooien.
• Aanmeren aan ponton, Hans en Daniel trekken de stad in om te bevoorraden, Jean gaat rusten en ik schrijf een blogje.
• 13.45 u eten in havenrestaurant “’l equipage”, met mooi uitzicht over de haven en prima snelle service
• 14.30 u: nadat we in de watersportwinkel nog naar wat spullen hebben gezocht, vullen we de waterreserve en maken ons klaar om te vertrekken
• 17.18 u vertrekken we omdat Jean in de “Reeds Almanac” (een encyclopedisch werk dat jaarlijks verschijnt met enorme hoeveelheid details, kaartjes, contactgegevens, stroomtabellen, reglementen, getijdentafels enz, enz) met de stroomtabellen en getijden het geschikte moment voor de passage langs het “pointe de Barfleur” (oostelijk punt van de Cotentin) heeft berekend
  • ( https://www.bloomsbury.com/uk/reeds-nautical-almanac-2019-9781472957627/ ) Reeds Nautical Almanac is the indispensable trusted annual compendium of navigational data for yachtsmen and motorboaters, and provides all the information required to navigate Atlantic coastal waters around the whole of the UK, Ireland, Channel Islands and the entire European coastline from the tip of Denmark right down to Gibraltar, Northern Morocco, the Azores and Madeira.

We zetten het grootzeil bij, dat helpt bij een wind die pal achter ons staat. Echt zeilen met die koers is er niet bij, we willen Barfleur stroom mee voorbijgaan. En ja, die stroom duwt mee, we lopen vlot twee tot drie knopen meer dan de snelheid over water.
De uitgestippelde koers zegt genoeg: in rechte lijn naar “Cap Griz Nez” geen tijd verliezen, we ruiken de stal. Die rechte lijn gaat door het TSS (Traffic Separation Scheme: A Traffic Separation Scheme or TSS is a traffic-management route-system ruled by the International Maritime Organization or IMO. The traffic-lanes (or clearways) indicate the general direction of the ships in that zone). Dat wil zeggen: we kunnen een heel stuk probleemloos in de “neutrale” zone tussen de Oostelijke en Westelijke richting varen. Maar dan moet je wel twee keer de Oostelijk route en het verkeer kruisen.

Om 22.00 u nemen Chris en Jean hun wacht op en bereiden zich voor op de nachtelijke eerste oversteek. Voor mij een hele ervaring, nachtvaren deed ik met de Calypso (nog) nooit, het drukke TSS van het “kanaal” oversteken is eveneens een eerste kennismaking. Gelukkig is er de elektronische navigatiehulp (AIS) maar toch is het met twee op de brug vanaf 00.00 u geconcentreerd uitkijken naar en inschatten van het scheepvaartverkeer.
Zo komt het dat we in de langste dag van ’t jaar pas om 2.30 u de collega’s wekken voor hun wacht. We vinden dat we de oversteek zelf moesten klaren en het schip pas overdragen als we in veilig water zijn.
Hans en Daniel laten op hun beurt ons tot 6.30 u slapen en voor de koffie halen we het grootzeil neer, “Elise” vaart te onrustig met 8/9 knopen wind op 180° (“in ’t gat” dus) en getijstroom 1.5 knoop tegen.

Om 12.30u aan de “Colbart SW” stuurt Hans de “Elise” door het verkeer naar “Cap Griz – Nez”. We verbazen ons aan het vistuig dat zelfs in de Traffic “Lane” en dus in volle verkeersweg ligt. We hebben genoeg rommel in de schroef gehad en kijken extra uit.

Willy “démareert”
Om 15.10u zijn we aan Gravelines en helpt het getij ons twee knoop mee. Vanaf dan is er geen houden meer aan: schipper Hans wil naar de thuishaven. Wanneer we rond 17.30u vlak voor de “Zuydcoote”-pas een zeiler voorbijvaren die ons aanroept, is het “Willy – Démarage” (Alias Willy Dendooven (zie eerdere reacties)). Helaas herkent de dekwacht niet meteen het schip en ik sta net te douchen. Pas als ik (schaars gekleed) aan dek kom is het duidelijk dat we een sympathieke zeiler / volger voorbijsteken en vergeet ik tot mijn schande foto’s te nemen van z’n schip in actie onder zeil.

Nadien zal hij bekennen dat hij ook vergat foto’s te nemen van Elise.

Martin achtervolgt!
Zo komt het dat we vroeger dan gedacht om 20.15u Oostende aanlopen. Enthousiast gevolgd door Martin (Merçi Copain) die in opdracht van Robert al vanaf Mariakerke ons met de elektrieke vélo volgt. Artistieke foto’s aan Mariakerke, kiekjes aan de strekdam en het Montgomerydok en buiten adem legt hij het aanmeren vast…

In geen tijd staan er al twee volgers (Martin en Stijn) op het ponton om ons te ondervragen over de tocht en een dichtbij-kijkje te nemen van dame “Elise”.

Nathalie, de dochter van Hans staat op het dakappartement te zwaaien, kleinzoon Nicolas heeft het gevecht tegen de slaap verloren, dus gaat Hans hem even groeten.

Ondanks de vermoeidheid die nu toch begint te wegen, sluiten we de avond af in het “Zeezotje”, stevig en gezellig, zeker als Lieve, de schipperseega met het gezelschap kennis komt maken. Het doet deugd te horen dat we zo op de voet gevolgd zijn. Morgen doen we de “officiële” entrée, dan komen kinderen en kleinkinderen ons “inwaaien”.

Maandag 16, de saaie oversteek
hoewel we om 6:00u al opstaan is het toch 8:30u voordat we de haven van A Coruna vaarwel zeggen. ’t Is grijs, betrokken fris weer, hoewel geen wind. Vlakke zee, nagenoeg geen golfslag, kortom helemaal anders dan “de verhalen”. Ik had waarschuwingen gekregen, gaande van; “de golf van Biscaje! ’t kan daar wreed lelijk doen” en “hoo! de wind zal goed zitten, ge gaat surfen”, niks van dat, vlak, koud, wak, grijs en voor de zeilers: GEEN wind, en het kleine beetje dat er was: op de neus.

dus, over maandag niks te melden, saai. Dinsdag (01:30u) varen we Frankrijk binnen, ze hebben de golf mooi in twee gedeeld. Wat lichte regen, en voor de rest alles ’t zelfde. We zetten het grootzeil met reef 2, voor de stabiliteit. Om 12:40u serveert Daniel een lekkere stoofpot.

Daniel klaagt over de eentonigheid, “‘k zou wel nog eens iets anders willen zien dan al dat water” 😉 . Buiten de dagelijkse portie dolfijnen is er niks te beleven.

of toch!! (15:30u Ik spot een rare beweging, zo’n mijl aan SB van het schip! Een WALVIS! we zien het dier zijn fonteinen spuiten, af en toe een buiteling, maar helaas te ver voor een (scherpe) foto.

Dat is ver het enige wat we die dag beleefden, zo gaan we de nachtwachten in. We werken met wachtbeurten van 4 u, en slaapjes daartussen: 22.00 u – 02 u Chris & Jean / 02 u -06 u Hans & Daniel, en dan weer 06 u – 10 u C&J. vanaf dan tot volgende wacht verloopt het soepel, wie moe is of wil niksen kruipt in z’n kooi.
Waar ik in ’t begin wat moeite had om ’s nachts te slapen, lukt het nu wel.Alhoewel, ik doe tukjes van 2 u, Jean bv slaapt heel wat langere stukken.
’s nachts, van dinsdag op woensdag begint de dieselvoorraad terug te lopen. we willen een tussenstop vermijden, tijdverlies! We gaan, als het tij wat kalmer is de 4 Jerrycans van 20 liter over te gieten op volle zee… teamwork, het gaat vlot, snel en vooral zonder te morsen op het teakdek!!

18:43u HEY!!! de motor hapert! Lawaai, het schip valt stil en wil noch voor of achteruit. de schroef “pakt” niet, diagnose is snel gesteld: weeral een net in de schroef?? All hands on deck, Jean uit z’n bed geklopt, ik was net wakker, en dat zal klaarwakker worden!! Duiken dus, of anders op zeil naar Roscoff of een sleepdienst oproepen…

2 T-shirts, duikbril, botjes en de Scubapro “sea-wings”. een lijn rond de middel, en vooral een boei en drijflijn naast het schip. Ik wil niet duiken voor het schip wat beter stilligt, de stroming en de vaarsnelheid op gereefd grootzeil zijn te hoog om veilig te duiken.

Ik zie het direct; een stevig zwart kunststof net in de klapschroef! Gelukkig hebben e in Alicante geïnvesteerd (7€) in een klein vlijmscherp mes. Bij de eerste apneu kan ik in één haal drie vier draden doorsnijden en is er één blad vrij. Het si wel telkens strak “palmen” om naar de schroef te duiken. Goed hyperventileren tussen de duiken en na drie keer komt het net vrij. Nog wat kleine draadjes wegsnijden en we kunnen verder. Daniel trekt me aan boord, en op zo’n moment ben je blij dat “Elise” warme douches heeft.

Eindelijk zeilen!!
om 18:43 is er voldoende wind om het grootzeil volledig te zetten en de genua open te trekken. Motor af en EINDELIJK zeilen.
we lopen op -150 -120 TWA toch vlug 7 knoop, en als we stroom lme krijgen gaat het over grond rond de 9 knoop schommelen. Heerlijk zonder lawaai na twee weken motorgebrom…
Dus we naderen vlug de kanaaleilanden Guersney en Alderney.

Donderdag: Cherbourg

Om 00:30u verleggen Chris en Jean de koers, rollen de genua in en gijpen aan een snelheid van om en bij de 9 knoop. De wind is nu pal achterlijk, en als Hans aan dek komt proberen we nog eens de Genua bij te zetten, maar opnieuw zetten we het “ijzeren zeil” aan. Het stroomt er heftig en later op de nacht zal bij een snelheid over water van 8 knoop er nog 3,2 knoop over grond overschieten.

Halfzes liggen we voor Cherbourg, all hands on deck voor het aanlopen en aanmeren. Eerste verplichte stop is het Dieselponton, en nu poetsen, bevoorraden en wellicht deze namiddag weer onderweg…

Oostende here we come! 🙂

kort berichtje: maandag rond 7:00u vertrekken uit a Coruna. Voorspellingen zijn zeer wisselvallig. Zones met weinig en andere met veel wind. In functie daarvan kunnen we de volgende haven nu niet voorspellen. Cowes, Cherbourg zijn de meest voor de hand liggende tussenstops, maar als we niet genoeg kunnen zeilen zal de brandstoftank bepalend zijn..
Daarna volgt zonder twijfel Oostende. Maar wanneer? we hopen op zaterdag!

Volgen kan volgens thuisfront best via Vesselfinder.com , ’t schijnt dat we daarop beter te zien zijn.

De vooruitzichten verbeteren, we besluiten één dag wind op kop en golven te motoren en onderweg de evolutie af te wachten, eventueel te zeilen.
We versterken de inwendige mens met een gevarieerde afscheidsmaaltijd in het havenrestaurant!

’s Morgens nog afrekenen in de capitainerie en weg zijn we. Daniel wil foto’s van het landschap, want hij wil het thuisfront overtuigen om eens naar hier (over lucht en land) te komen

We maken ons klaar voor de nacht, het wordt vlug kouder en genieten van de zonsondergang. We gebruiken een wachtschema van vier uur, Hans en Daniel samen, Jean en ik daarna. Als we de (nacht-) wacht om 22:00 u aanvatten gaat de zon net onder. Wanneer Jean en ik de tweede wacht aanvatten (6:00 u ’s morgens) dan hebben we even later de opkomende zon. Vergis je niet, het is nog geen zomer, de nachten zijn koud.

Het ziet er vredig uit, maar intussen is de wind aangetrokken naar 20 knopen en lopen ’s nachts de golven op tot een dikke drie meter. Jean schrijft in ’t logboek “Elise stampt!”.
Het is onmogelijk de nachtelijke sfeer, de deining en de beweging van het schip in een foto te “pakken”.
De navigatielichten (rood / groen op de hekstoel) begeven het opnieuw en het dieselverbruik is niet min in deze omstandigheden. De kaartplotter aan de stuurstand heeft dit niet graag en besluit een beetje van zijn sokkel los te komen.
Hoewel er naar de ochtend toe minder wind komt en onze snelheid zienderogen toeneemt (’s nachts zakt ze naar 4 knopen, ’s ochtends is dat 7) is de dieseltank 1 geleidelijk in het rood aan ’t komen. Omdat er even wat meer wind uit een goede hoek komt ondernemen we een poging om het “ijzeren zeil” (de motor) te sparen door de “echte” zeilen bij te zetten. maar dat brengt onze snelheid op minder dan drie knopen; dan liever de motor.
Als we vlot willen doorstomen naar a Coruna, is bijvullen veilig en dat doen we best overdag.
Hans besluit, na enig overleg, “Nazaré” aan te lopen voor bijvullen en meteen de navigatielichten aan te pakken.

Daniel kruipt gezwind in de ankerkluis om opnieuw de draadjes te testen en nu blijkt dat er eentje IN de lamphouder het heeft laten afweten. In Oostende moeten er her en der nieuwe draden in! Maar daar is nu geen tijd voor, wel om een hap te eten aan boord. Met de avondschemering vertrekken we en maken ons klaar voor een rustige nacht.

Zaterdag weinig te melden, kalme zee, weinig (geen) wind. Of toch, af en toe zwemmen dolfijnen voor, langs en onder het schip. En deze keer is er toch één min of meer herkenbare foto:

15:30u hijst Jean de Spaanse beleefdheids-vlag en om 18:00u zetten we het reef3 grootzeil bij voor stabielere koers en misschien helpt het een beetje.
Opnieuw een koude nacht! De ganse kuip is vochtig en klam, goede kledij is nodig! Ik draag een “termisch”- shirt (voor fietsers 😉 ) een lichte trui, een termisch onderpak (danku Hilde), een “windstopper” fleese (jaja Hilde, ’t is die oude), zeilbroek en -pak.

Zondag, om 01:50 u merk ik opeens dat de stroming zienderogen toeneemt. We naderen de golf van Finisterre (het einde van de wereld???). Dat geeft onze snelheid een forse duw naar 8+ knoop. In de ochtendnevel zien we Coruna verschijnen.

Zo komt het dat we na een stevige tankbeurt al om 9:30 u aan ’t ponton in a Coruna vastliggen.

Bevoorraden, eten, bloggen, douchen, scheren (misschien) en slapen!!! Ik vrees dat ik straks weer moet duiken, Jean is hier een gat in de romp aan ’t snurken!!

We horen dat het thuisfront ons durft als vakantiegangers afschilderen! Niets is minder waar… We zijn noodgedwongen gaan schuilen voor een slechtweerzone die langzaam van de Spaans / Portugese kust naar ons toeschoof. Maandag toen we hier aankwamen waaide het zo heftig dat na de tankbeurt het schip niet meer weg kon van de kade zonder risico op schade.

Hier zien we het weerbeeld deze morgen (woensdag 12) en is de oranje/bruine vlek goed zichtbaar. Bemerk dat achter het hoekje een hevige wind opkop staat.
Maar, Hans volgt de voorspellingen op de voet, en waar eerst deze zone erg langzaam zou opschuiven/oplossen, gaat het sneller dan verwacht. maandag vreesden we tot vrijdagmorgen te moeten wachten, nu zien we dat de windzone er donderdagmorgen zo uitziet:

Dus we vertrekken om 9:00 / 10.00u donderdag, La Coruna in één trip

En als de trend zo blijft ziet het ernaar uit dat het een zeilreis wordt 🙂
We verwachten tijdens deze trip, van naar verwachting drie dagen en nachten, gunstige wind en redelijke golven. Dat maakt dat we wellicht geen tussenstop om te tanken nodig hebben.

Veel van Portimao hebben we niet gezien, maar het klopt dus, we zijn niet op vakantie!!
Gisteren is er naast het obligate poetswerk, werk gemaakt van enkele noodzakelijke klussen, vandaag is daaraan verder gewerkt en nu is de bevoorrading op komst. Straks alles nazien, een gezamelijke studie van de weersverwachting en voor de derde opeenvolgende keer naar het “luxe” restaurant van de haven. Ik hoor het al: “ziet het zie toch vakantie”, neen, we gaan op restaurant om onze meesterkok Daniel, rust te gunnen voor de inspannende taak die hem wacht. Bovendien hebben we ontdekt dat dit restaurant aan een schappelijke prijs een “all-in” zeer gevarieerd en verzorgd buffet en barbecue aanbied. En we vermoeien ons niet, want het is net voor de deur, pardon, het luik.

Nog beter nieuws, maar natuurlijk op te volgen, als de trend zo blijft, dan zijn de vooruitzichten voor de oversteek van de golf van Biskaje gunstig. Dus Oostende komt dichterbij, leuk, maar ook jammer, want dan is het avontuur voorbij…

sorry, ik heb het bloggen noodgedwongen wat verwaarloosd. ik dacht tijdens de tocht wat te kunnen intikken, om in de havens een update te sturen. Maar de eerste poging op zee leerde me dat dit een ideale manier is om zeeziek te worden. Geconcentreerd op een schermpje staren met een schommelende zee en ik voelde lichte hoofdpijn en misselijkheid opkomen. Nog nooit zeeziek geweest, dus ’t was moment niet om dat te demonstreren… Laptop dicht en naar buiten!
In de Haven (bij Gibraltar van La Linea) was er bij de eerste stop niet veel tijd over; het schip een beetje opruimen en dan zo vlug mogelijk de voorraden aanvullen. Samen een restaurantje aandoen is goed voor de groepsgeest en geeft de keukenmeester eens rust. Hoewel de wachten ’s nachts me best bevallen, slapen overdag en zelfs tussen de wachtbeurten lukt me nog niet goed. Eens in de haven is er niet veel nodig om als een blok de uurtjes in te halen.

Zo snel mogelijk volgen de chronologische verslagjes… en de foto’s…
We sturen enkel leuke foto’s 🙂 om niemand te verontrusten. Op stampende zee, ’s nachts, is het heel moeilijk om de sfeer en de omstandigheden weer te geven… maar misschien lukt het.

Veel slapen was er niet bij, om 4u luchthaven Oostende, beetje vertraagd vertrek rond 7u en tegen de middag het schip “live” en kennismaken. Even slikken bij ’t zien van het mooie schip, indrukwekkende winches! enorme hoeveelheden vallen en schoten (moeten wij dat allemaal bedienen?) enz..

we krijgen een comfortabele hut toegewezen en na het uitpakken moet er bevoorraad worden (in een Spaanse “Auchan”). Als we terugkomen is er iemand van de werf, die na enige uitleg (kolenengels en handgebaren) geen sluitende diagnose geeft, misschien iets in de schroef? misschien de uithouder? kan enkel beslissen na hijsen donderdagnamiddag 😦
Als hij weg is, na enig aarzelen, de zwemvliezen en dukbril aan en duiken maar. Blijkt er een stuk nylonnet rond de drieblads-klapschroef te zitten… met een mes en na twee apnees is dat eruit!. Klus geklaard, hoewel we pas definitief uitsluitsel zullen hebben na een proefvaart.

Ook Daniël verdient z’n strepen, in een handomdraai zijn de branders van het kookfornuis nagezien, uitgekuist en geven opeens 50% meer warmte. Later, woensdag, zal blijken dat hij nog meer keukentrucs kent.
De schipper trakteert op een “welkom” dineetje, paella voor sommigen, ribbetjes voor anderen, op de gezellige kaai van Alicante.
Ik val bijna in m’n bord in slaap dus…

Woensdag is een studeerdag:

• techniek, motor, elektro, watertanks, dieseltanks, en wat al meer
• zeilen, vallen, schoten, elektrische winches, hydraulische spanners, elektro-hydraulische genuaroller…
• aanmeren, stootwillen, procedures en afspraken
• navigatie, instrumenten, plotters (3 stuks)
• Veiligheid
  Aanmeren oefenen we meteen als het schip vervaarlijk naar de kant verlijert (wegwaait, voor de niet-zeelui). Blijkt er een 4 cm dikke “mooring”, meertouw dat aan een steen in de bodem zit, doorgeschavield. daardoor zijn we aan stuurboord los en moeten we andere moorings op een andere plaats nemen.

.

De ganse dag zit vol afspraken, planning, weerbericht bestuderen enz. De weersvoorspelling (felle wind en windstoten) blijkt te kloppen, morgen wordt het beter! Middellandse zee blijkt zeer wisselvallig van weer, dus geen proefvaart vandaag.
Morgen donderdag even voltanken, even motor testen en als ’t goed zit direct door naar Gibraltar. ETA (verwachte aankomsttijd) zaterdagmiddag.
Ganse dag praktijkexamen, helaas wind op kop, wellicht weinig zeiltijd. Maar ’t avontuur kan beginnen…

maar eerst:

Volgen kan op bv marinetraffic.com, MMSI 205784530

Wat?

Vrij onverwacht kreeg ik de kans aangeboden om als bemanningslid het zeilschip “Elise” van Alicante naar Oostende te begeleiden. Veel is me nog onbekend, maar ik wil het thuisfront en de (zeil)-vrienden op de hoogte houden met deze “blog”. Het voordeel is dat ikzelf veel wil/ontdekken/leren, en dat probeer ik door te geven. Om dit verhaal voor een zo breed mogelijk publiek toegankelijk te houden zal ik af en toe in simpele bewoordingen de zeiltechnische data vertalen, en voor de niet-zeilers/zeevaarders; sorry als ik even te technisch wordt.

Wie? Chris Merre

Vrijdag (31/05/2019) was m’n 65^ste verjaardag. Daags voordien vierden we de communie van m’n zoontje Quinten en meteen diende het feestje voor onze (Hilde & ik) 10^de huwelijksverjaardag.

We hebben een eigen zeilschip: de Calypso, een 9.8m Dehler Optima98AK ligplaats Mercatordok Oostende. Ik zeil daarmee geregeld op de Noordzee, maakte al enkele meerdaagse tochten naar Normandië en jaarlijks keren we terug naar het Goessche Sas (Wilhelminadorp) waar het schip tot 2012 lag.

De “Elise”
Dat is een ander paar mouwen, geen 9.8m maar 20m! Een Beneteau 64 voet, een Farr Yacht Design, gebouwd op de CNB-werf waar ook de “lagoon” catamarans worden gebouwd

Voor zover ik het plaatje overzie, lag het scheepje bij aankoop in Griekenland, daarna voor opfrissing in Turkije. Doel was naar Oostende te varen eind 2018. Één (of twee?) tornado’s gooiden roet in het eten en de eigenaar verkoos van de herstelwerken gebruik te maken om meteen een heel grondige “refit” te laten gebeuren. Er is een website, die dateert wel van voor die schade en de gegevens en plannen zijn dus niet geheel accuraat. Als de foto’s de “oude” toestand weergeven ben ik wel benieuwd naar de resultaten van de “makeover”.
http://www.noordzee-zeilen.com/nl/elise/
morgen zien we het “life”!