En we gaan nog niet naar huis! (bijlange wel) Portimao – A Coruna

De vooruitzichten verbeteren, we besluiten één dag wind op kop en golven te motoren en onderweg de evolutie af te wachten, eventueel te zeilen.
We versterken de inwendige mens met een gevarieerde afscheidsmaaltijd in het havenrestaurant!

’s Morgens nog afrekenen in de capitainerie en weg zijn we. Daniel wil foto’s van het landschap, want hij wil het thuisfront overtuigen om eens naar hier (over lucht en land) te komen

We maken ons klaar voor de nacht, het wordt vlug kouder en genieten van de zonsondergang. We gebruiken een wachtschema van vier uur, Hans en Daniel samen, Jean en ik daarna. Als we de (nacht-) wacht om 22:00 u aanvatten gaat de zon net onder. Wanneer Jean en ik de tweede wacht aanvatten (6:00 u ’s morgens) dan hebben we even later de opkomende zon. Vergis je niet, het is nog geen zomer, de nachten zijn koud.

Het ziet er vredig uit, maar intussen is de wind aangetrokken naar 20 knopen en lopen ’s nachts de golven op tot een dikke drie meter. Jean schrijft in ’t logboek “Elise stampt!”.
Het is onmogelijk de nachtelijke sfeer, de deining en de beweging van het schip in een foto te “pakken”.
De navigatielichten (rood / groen op de hekstoel) begeven het opnieuw en het dieselverbruik is niet min in deze omstandigheden. De kaartplotter aan de stuurstand heeft dit niet graag en besluit een beetje van zijn sokkel los te komen.
Hoewel er naar de ochtend toe minder wind komt en onze snelheid zienderogen toeneemt (’s nachts zakt ze naar 4 knopen, ’s ochtends is dat 7) is de dieseltank 1 geleidelijk in het rood aan ’t komen. Omdat er even wat meer wind uit een goede hoek komt ondernemen we een poging om het “ijzeren zeil” (de motor) te sparen door de “echte” zeilen bij te zetten. maar dat brengt onze snelheid op minder dan drie knopen; dan liever de motor.
Als we vlot willen doorstomen naar a Coruna, is bijvullen veilig en dat doen we best overdag.
Hans besluit, na enig overleg, “Nazaré” aan te lopen voor bijvullen en meteen de navigatielichten aan te pakken.

Daniel kruipt gezwind in de ankerkluis om opnieuw de draadjes te testen en nu blijkt dat er eentje IN de lamphouder het heeft laten afweten. In Oostende moeten er her en der nieuwe draden in! Maar daar is nu geen tijd voor, wel om een hap te eten aan boord. Met de avondschemering vertrekken we en maken ons klaar voor een rustige nacht.

Zaterdag weinig te melden, kalme zee, weinig (geen) wind. Of toch, af en toe zwemmen dolfijnen voor, langs en onder het schip. En deze keer is er toch één min of meer herkenbare foto:

15:30u hijst Jean de Spaanse beleefdheids-vlag en om 18:00u zetten we het reef3 grootzeil bij voor stabielere koers en misschien helpt het een beetje.
Opnieuw een koude nacht! De ganse kuip is vochtig en klam, goede kledij is nodig! Ik draag een “termisch”- shirt (voor fietsers 😉 ) een lichte trui, een termisch onderpak (danku Hilde), een “windstopper” fleese (jaja Hilde, ’t is die oude), zeilbroek en -pak.

Zondag, om 01:50 u merk ik opeens dat de stroming zienderogen toeneemt. We naderen de golf van Finisterre (het einde van de wereld???). Dat geeft onze snelheid een forse duw naar 8+ knoop. In de ochtendnevel zien we Coruna verschijnen.

Zo komt het dat we na een stevige tankbeurt al om 9:30 u aan ’t ponton in a Coruna vastliggen.

Bevoorraden, eten, bloggen, douchen, scheren (misschien) en slapen!!! Ik vrees dat ik straks weer moet duiken, Jean is hier een gat in de romp aan ’t snurken!!