sorry, ik heb het bloggen noodgedwongen wat verwaarloosd. ik dacht tijdens de tocht wat te kunnen intikken, om in de havens een update te sturen. Maar de eerste poging op zee leerde me dat dit een ideale manier is om zeeziek te worden. Geconcentreerd op een schermpje staren met een schommelende zee en ik voelde lichte hoofdpijn en misselijkheid opkomen. Nog nooit zeeziek geweest, dus ’t was moment niet om dat te demonstreren… Laptop dicht en naar buiten!
In de Haven (bij Gibraltar van La Linea) was er bij de eerste stop niet veel tijd over; het schip een beetje opruimen en dan zo vlug mogelijk de voorraden aanvullen. Samen een restaurantje aandoen is goed voor de groepsgeest en geeft de keukenmeester eens rust. Hoewel de wachten ’s nachts me best bevallen, slapen overdag en zelfs tussen de wachtbeurten lukt me nog niet goed. Eens in de haven is er niet veel nodig om als een blok de uurtjes in te halen.
Zo snel mogelijk volgen de chronologische verslagjes… en de foto’s…
We sturen enkel leuke foto’s 🙂 om niemand te verontrusten. Op stampende zee, ’s nachts, is het heel moeilijk om de sfeer en de omstandigheden weer te geven… maar misschien lukt het.
Meeschipperen op de “Elise” naar Oostende 